Όπως όλα δείχνουν σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις στην Μεγάλη Βρετανία η διαφορά Συντηρητικών και Εργατικών κυμαίνεται σταθερά υπέρ των πρώτων στις 16 μονάδες περίπου. Μάλιστα συγκεντρώνουν και συσσωρεύουν τις ψήφους των αποσπώντας μέρος από μικρότερα κόμματα όπως αυτά των Φιλελεύθερων Δημοκρατών και του Κόμματος του BREXIT.

Η στρατηγική των δύο μονομάχων πλέον είναι ευδιάκριτη αφού ο Κόρμπιν, ηγέτης των εργατικών, θεωρεί ότι οι μισθοί πρέπει να ανέβουν και γενικότερα οι δημόσιες δαπάνες πρέπει να αυξηθούν για να χρησιμοποιηθούν υπέρ του δημοσίου συστήματος υγείας φερ’ ειπείν φορολογώντας περισσότερο το κεφάλαιο.

Από την άλλη, ο Μπόρις Τζόνσον, ηγέτης των Συντηρητικών, κατάφερε να φέρει στο τραπέζι μία ομολογουμένως καλύτερη συμφωνία από αυτήν της προκατόχου του Τερέζα Μέι και ήταν απολύτως αναμενόμενο να εστιάσει σε αυτό αφού επαναλαμβάνει διαρκώς ότι ο ίδιος είναι αυτός που με αποφασιστικότητα θα φέρεις εις πέρας το BREXIT.

Όπως απεδείχθη πάντως και από τις ευρωεκλογές ακόμα και ο κόσμος που δεν ήταν υπέρμαχος της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση πλέον έχει αγανακτήσει από τις παλινωδίες του πολιτικού συστήματος που φαίνεται σαν να έχει βγάλει γινάτι να αποτρέψει την εντολή του λαού για αποχώρηση. Έτσι, το γεγονός ότι ο Κόρμπιν δεν απαντά ευδιακρίτως εάν θα ήταν υπέρ ή κατά του BREXIT σε περίπτωση νέου δημοψηφίσματος μάλλον αποδυναμώνει ακόμα περισσότερο τον ίδιο. Οι δε αναχρονιστική ρητορική του ότι δήθεν το Ηνωμένο Βασίλειο απαρτίζεται από δισεκατομμυριούχους και πολύ φτωχούς μάλλον αναβιώνει ένα δίπολο που περισσότερο θα ταίριαζε σε κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής σαν την Βενεζουέλα, χώρα που θαυμάζουν όλοι εκείνοι οι αριστεροί που αρέσκονται σε αναχρονισμούς.

Η παντελής έλλειψη ταύτισης των ελίτ πάντως με τα εκλογικά σώματα των χωρών συνεχίζεται. Πώς αλλιώς μπορεί άλλωστε να ερμηνευθούν οι δηλώσεις του απερχόμενου προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ ο οποίος λίγο-πολύ εξέφρασε την πεποίθησή του πως το Ηνωμένο Βασίλειο θα περιπέσει στην κατάντια να αποτελέσει «παίκτη δεύτερης κατηγορίας» στο διεθνές σύστημα άμα τη αποχωρήσει του από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Διότι πρέπει να βρίσκεται κανείς σε καθεστώς πνευματικής ραστώνης ώστε να πιστεύει ότι ο τελευταίος ενδιαφέρεται ειλικρινώς για τα συμφέροντα του Βρετανικού λαού. Οι ελίτ ενδιαφέρονται να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ελίτ και μόνο. Ενδιαφέρονται για μία παγκόσμια κοινότητα που θα τους προσφέρει την δυνατότητα της αποφυγής των δασμών που επιφέρουν τα σύνορα των εθνικών κρατών. Για αυτό παρενέβη και ο Τουσκ. Διότι δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση οι Συντηρητικοί ψηφοφόροι που στήριξαν την παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ να βρεθούν στον πειρασμό να ψηφίσουν τον Μπόρις Τζόνσον ως μία ηγετική και πρωθυπουργική φιγούρα η οποία είναι απολύτως πιο πειστική έναντι του Κόρμπιν. Η παρέμβαση – δηλητήριο του Τουσκ έχει ως στόχο να κατευθυνθούν οι Συντηρητικοί στο κόμμα των Φιλελευθέρων Δημοκρατών ως μία εναλλακτική λύση. Το κόμμα αυτό έχει πολλά κοινά στοιχεία με το δικό μας πάλαι ποτέ ΠΟΤΑΜΙ. Είναι και αυτό επίσης ένα κόμμα ελιτιστών σοσιαλφιλελευθέρων επί της ουσίας που πιστεύει ότι Φιλελευθερισμός σημαίνει κάποιοι λίγοι να αποφασίζουν τις τύχες των πολλών από τα πάνω προς τα κάτω; Τι σημαίνει το από πάνω προς τα κάτω; Σημαίνει ότι οι κάτω (το εκλογικό σώμα) δεν μπορούν να αποφασίζουν για τις τύχες τους διότι είναι ανίδεοι ενώ οι πάνω (οι πολιτικάντηδες) γνωρίζουν καλύτερα.

Είναι τέτοια η αλαζονεία των REMAINERS αφού οι περισσότεροι αποτελούν μέρος της ελίτ του Ηνωμένου Βασιλείου που αρνήθηκαν επί της ουσίας να δώσουν το χέρι στην Τερέζα Μέι των Συντηρητικών ώστε να επιτευχθεί ένα πολύ απαλό BREXIT μέσω συνθηκολόγησης με την ΕΕ. Διότι η ίδια η Μέι επί της ουσίας προκρίθηκε για αρχηγός των Συντηρητικών καίτοι υπέρμαχος της παραμονής στην ΕΕ. Η Μέι επί της ουσίας προσέφερε όχι απλά έναν δίαυλο επικοινωνίας με την ΕΕ αλλά και ένα παράθυρο να ξαναμπεί μέσα η Βρετανία. Το φως μέσα από αυτό το παράθυρο δεν θέλησαν να το δουν οι ελίτ. Διότι η μανταμσουσούδικη λογική τους δεν τους επιτρέπει σε κανένα σημείο να συνθηκολογούν με την «πλέμπα» όπως θεωρούν την πλειονότητα εκείνων που τάχθηκαν υπέρ της εξόδου. Εάν είχαν δώσει το χέρι στην Μέι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το BEXIT θα είχε προδοθεί όπως έχουν προδοθεί κατά καιρούς διάφορες ειρηνικές επαναστάσεις των λαών. Τώρα τους απομένει ένα και μόνο τελευταίο χαρτί. Να μην λάβει την απόλυτη πλειοψηφία ο Μπόρις Τζόνσον ούτως ώστε να μην μπορέσει να φέρει εις πέρα την αποστολή του. Όμως ο τύπος αυτός με το μυστήριο κούρεμα και το ιδιαίτερο χιούμορ ήταν ο ηγέτης του BREXIT και έτσι όπως τα έφεραν οι καιροί ο ηγέτης της οριστικής εξόδου. Καμία τυραννία δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα όσο οι άνθρωποι παραμένουν άνθρωποι.