Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το σχόλιο του ομότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Αιγαίου Κώστα Σοφούλη σχετικά με τις περιπτώσεις των νεαρών “ακτιβιστριών” που λειτουργούν με τον τρόπο τον οποίο έχουμε συνηθίσει να τις βλέπουμε τον τελευταίο καιρό. Πρόκειται σχεδόν για μια “κατάθεση ψυχής”, που προέρχεται από την εμπειρία του με τις διάφορες Social Justice Warriors, των οποίων τα “προβλήματα” τροφοδοτούνται από την αριστερίστικη ανάγκη να δημιουργήσει “αγωνιστές”. Και καταλήγει σε ψυχιατρικής υφής περιπτώσεις ανθρώπων.
Διαβάστε τι λέει ο καθηγητής, που μόνον “ακροδεξιό” δεν μπορεί να τον πει κανείς:

Σκέφτηκα πολύ για να αναφερθώ στο θέμα της μικρής ακτιβίστρια. Η κραυγή της όμως “δεν θα σας αφήσω να μου κλέψετε τ όνεριά μου” και η φωτογραφία της σε πληρη υστερία κατά την ομιλία της στον ΟΗΕ μου έξυσαν παλίό ψυχικό τραύμα και τελικα δεν μπορεί παρα το αντιμετωπίσω, όπως όλα τα τραύματα του είδους: Βγαζοντάς τα στη φόρα.
Ήταν στη δεύτερη χρονιά λειτουργίας του Πανεπιστημίου Αγαίου, όταν ως Πρόεδρος τγης Διοικούσας Επιτροπής σκέφτηκα να κάνω δημόσιο απολογισμό της χρονιας που είχε περάασει και να αξιολογησω την πορεία εφαρμογής του αναλυτικού χρονοδιαγραμματος που ειχα παρουσιάσει πρίν λειγουργησει το Πανειστήμιο. Ο απολογισμός και η επ’ αυτου συζήτηση γινόταν στο ιστορικό Κομνηνάκειο, στην πόλη της Μυτιλήνης. Μετά τον απολογισμό μου, τον λόγο πήε ο παριστάμενος βουλευτής του ΚΚΕ (περιπαικτικά γνωστός και ως ..Ερυθρός Κόραξ) και άρχισε να βομβαρδίζει με μεγαλοστομίες, κυρίως κατηγορώντας με ότι ξεκίνησα το Πανελπιστήμιο χωρις επαρκείς υποδομές και ότι επιβάλλω ένα απαίσιο καθεστώς “εντατικοποίησης των σπουδών” που τις καθιστά απρόσιτες στα “παιδιά του λαού”. Η τελευταία αναφορά τους αφορούσε την περιγραφή του παιδαγωγικού υποδείγματος που ακολουθούσε το Πανεπιστήμιο με την εφαρμογή προγράμματος “ολοκληρωμένης εκπαιδευτικής διαδικασίας” που υπερέβαινε την τακτική της από καθέδρας διαλέξεως και περιλάμβανε σεμινάρια εμβάθυνσης, τακτικές διαγνωστικές ασκήσεις (test) , συμπληρωματικη βιβλιογραφία και άλλα τινά όπως είναι η διδακτικη ρουτίνα σε όλα τα σοβαρά πανελιστήμιατου κόσμου.
Στην Ιερεμιάδα του Ερυθρού Κόρακα, μιαμικρή ομάδα φοιτητών και φοτητριών που στέκονταν στην είσοδο της αίθουσας κάπως απομονωμένη από το υπόλοιπο σώμα των συναδέλφων τους που κατέλυζαν την αίθουσα, άρχισε να χειροκροτεί μανιωδώς και να φωνάζει διάφορα συνθήματα. Μια φοιτήγτρια σε κυριολεκτικά έξαλλη κατάσταση, αποσπάστηκε από την ομάδα και προχώρησε στοβ διάδρομο διάδρομο κφραυγάζοντας διάφορα ακατάληπτα ανάμεσα στα οποία ξεχώρισα την φράση “είμαι πρόεδρος”. Μόλις τέλειωσε τον ευλόγησον το Ερυθρός Κόραξ, καλέσα την κραυγάζουσα στο βήμα και την παρακάλεσα να πάρει τον λόγο με πλήρη ελευθερια, όπερ και εγένετο. Εγώ πήγα κάθισα στη θέση μου στην πρώτη σειρα των καθισμάτων. Δίπλα μου κάθονταν τοπικός διαπρεπήςε ψυχίατρος φανατικό φιλος του Πανεπιστημίου που δεν άφηνε εκδήλωση χωρις να τιμησει με την παρουσια του.
Η φοιτήτρια, με μια μάσκα παρμόρφωσης του ωραιου νενανικού προσώπου της, διεσταλμένς κόρες και με ζωηρές κινήσεις των χεριών της άρχισε με την τραυματική φράση που εξέφερε και σημερινή νεαρή ακτιβίστρα: “Δεν θα αφήσω να μου πάρετε τα όνειρά μου, δεν σας αφήσω να τα γκρεμίσετε”. Μετά άρχισε να φωνάζει διάφορα ακατάληπτα κλισέ, που το περιεχόμενό τους ηταν κάτι σάν “εδώ ήλθαμε για να πφρσγματοποιήσουμετα όνειρά μα και όχι για να υποκύψουμε στον σαδισμό των κυρίων καθηγητών και …του συστήματος. Ως επωδός της σχοινοτενούς δημηγορίας της επαναλάμβανε το στερεότυπο “δεν θα σας αφλισουμε κλπ.κλπ”.
Καθώς προχωρούσε στην ομιλια της ο λόγος και η φωνή της έπαιρνε ολοένα και πιο υστερικό χαρακτηρα. Το πρόσωπό της ειχε εντγελώς κοκκινισει σαν απόπληκτο, άρχισε να μερδεύει τα λόγια της, να κτυπάει με τα χέρια της βροντερά στο τραπέζι και να κόβεται κατά διαστήματα η αναπνοή της. Σκύβει ο διπλανός γιατρός και μου ψυθιρίζει στο αυτί “τυπικη περίπτωση μανιοκτάθλιψης, άν όχι κάτι το χειροτερο. Νομίζω πως πρεπει να ανηερώσετε τους γονείς της”. Τον ρώστησα αν ήταν διατειθμένος να βοηθήσει και μου απάντησε ευχαρίστω, αλλά το θέμα θέλει μεγάλη προσοχλη στον χειρισμό γτου.
Κάποια στιγμή η φοιτήγρια εδειξε σημάδια αστάθειας και έσπευσε μια διοικητικη υπάλληλος που στεκονταν κοντά στο βημα, στηρίξει καθώς κατέβαινε από το υπερυψωμ’ενο δάπεδα της έδρας. Έγνεψα να την φέρει να καθίσει διπλα μου καθώς ο γιατρός είχε σηκωθεί από τη θέση του ζητούσε από κάποιους να φέρουν νερό.
Έκατσε διπλα μου. Προσπάθησα να της κρατήσω το χέρι για λόγους οικειότητας, αλλά το τράβηξε απότομα. Της ειπα αν θέλει να έλθει στο γραφείο μου για να συζητήσουμε με άνεση για τα ζητηματα που την απασχολούν. Αυτό το δέχτηκε και ήλε την επόμενη μέρα. Δεν θα αφηγηθώ τις λεπομέρειες επειδή θα πρέπει να γράσψω ένα ψυχολογικό ..θρίλλερ. Η κατάληξη ήταν, ότι στο γραφειο επαναλήφφθηκε άκρες μέσες η ίδια πασράσταση, με την διαφορά, ότι καθώς εγώ πάσχιζα να την βάλω σε κατάση ήρεμου διαλόγου και εκείνη συνέχιζε τις κραυγές της για τα όνειρα που πάμε να της κλεψουμε, κάποια στιγμή ξέσπασε σε οερό κλάμα, ανοιξε την πόρτα και έφυγε σχεδόν τρέχοντας. Δυστυχώς,από το παραλλήρημα άρχισα να μαθαίνω το τις είχαμε φυτέψει στη ψυχή των παιδιών ως εικόνα του τι είναι οι σπυδές. Τις παραλληρηματικές προσδοκίες της νεαρής τα άκουσα χίλιες φορές σε πιο ήρεμους τόνους απο πληθώρα “συνδικαλιστών” συναδέλφων στη συνέχεισ της θητείας μου. Όσο για την πρώτη διδάξασα, δυστυχως η εξελιξη δεν ήταν καλή. Ο γιατρός ειχε κανει σωστή διάγνωση.