Παρακολούθησα την πολυσυζητημένη ταινία #ΤΖΟΚΕΡ . Ασυζητητί ακατάλληλη για ανηλίκους.
Το ότι πρέπει να εφαρμόζονται οι νόμοι είναι πουριτανισμός πλέον άραγε; Όμως γιατί επέμεινε τόσο πολύ η αριστερά να την δουν οι νέοι; Μήπως διότι είναι μία ταινία με εξαιρετική σκηνοθεσία και μία ίσως από τις καλύτερες ερμηνείες όλων των εποχών (δίοτι ισχύουν και τα δύο) ; Όχι βέβαια, μην είστε αφελείς! Επέμεινε διότι είναι μία ταινία με γνήσια αριστερά μηνύματα. Οποιαδήποτε ψυχοπάθεια, έγκλημα και αντικοινωνική συμπεριφορά σύμφωνα με την αριστερή κοσμοθέαση δεν προκύπτει από την Προσωπική ευθύνη αλλά από τον κοινωνικό αποκλεισμό, την ταξικότητα και την τυχαία προσωπική διαδρομή ενός εκάστου πάντοτε συνδεδεμένη βέβαια με τις κοινωνικές δομές.
Ψυχοπαθείς “ήρωες”

Δεν είναι τυχαίο ότι ο δέκτης κάποιες φορές αισθάνεται – ασυναίσθητα – ότι ταυτίζεται με τον παρανοϊκό ψυχοπαθή Τζόκερ συμπάσχοντας στο δράμα του. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πάμπλουτος Τόμας Γουέιν, ενώ σε όλες τις άλλες ταινίες του Μπατμαν παρουσιάζεται πλούσιος, φιλάνθρωπος και με διάθεση κοινωνικής προσφοράς, σε αυτήν την ταινία παρουσιάζεται ως υποκριτής, αναίσθητος και ψυχρός. Για την αριστερά δεν υπάρχει καλός και πλούσιος. Εκτός αν είναι αριστερός και προωθεί την αριστερή ατζέντα.

“Κοινωνικοί αγωνιστές” made in Hollywood
Ο Τόμας Γουέιν κατά την διάρκεια της ταινίας ισχυρίζεται ότι θα εξαλείψει την φτώχια με τον μόνο εφικτό τρόπο : την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Ο σκηνοθέτης όμως επιδέξια σε είχε βάλει ήδη στα παπούτσια του κοινωνικά αποκλεισμένου Τζόκερ δείχνοντάς σου πως κάποιος σαν εκείνον δεν πιστεύει σε τέτοιες “αηδίες” αφού έχεις βιώσει τόσες ψεύτικες υποσχέσεις και απογοητεύεσεις. Επίσης επιδέξια ο προφανώς αριστερών καταβολών σεναριογράφος προβάλλει ότι και η μητέρα του Τζόκερ είναι ψυχοπαθής με στόχο να αφαιρεθεί οιοδήποτε δάκτυλο που να δείχνει προς το μέρος της αφαιρώντας έτσι την Προσωπική της ευθύνη και μετακυλίοντας τα πάντα στο “σύστημα” το οποίο όντας ανεπαρκές δεν διέγνωσε σωστά την ψυχική της ασθένεια και της έδωσε τον “Τζόκερ” για υιοθεσία.

Προπαγάνδα
Φυσικά, υπόρρητα, το ότι η μητέρα του Τζόκερ είναι λευκή και μη ομοφυλόφιλη δεν εξυπηρετεί απλά το σενάριο της ταινίας. Εξυπηρετεί μία έμμεση προπαγάνδα η οποία σε βάζει στο τρυπάκι να σκέπτεσαι ότι εφόσον υπάρχουν τόσοι φυσιολογικοί κακοί γονείς γιατί να μην υιοθετούν παιδιά και οι ομοφυλόφιλοι; Η προπαγάνδα της ταινίας είναι σκληρή και έμμεση και χρειάζεται βαθειά ιδεολογική συγκρότηση για να ξεδιπλώσει κανείς τα μηνύματά της. Η πιο μακιαβελική, για να μην πω ρισελική, επιδίωξή της όμως ήταν να ταυτίσει τις ελίτ με την δεξιά. Οι ελίτ, ο Γουέιν και ο παρουσιαστής δηλαδή, έχουν δεξιά οπτική των πραγμάτων. Είναι πλούσιοι πιστεύουν στην ιεραρχία, πιστεύουν και στο αποτέλεσμα των πράξεων και όχι μόνο στα αίτια και για αυτό σκιαγραφούνται εμμέσως ως κακοί, ως ελίτ και φορείς δεξιών απόψεων. Όταν λοιπόν στο μέλλον ένας έφηβος συναντήσει μία τέτοια άποψη θα την ταυτίσει με κάτι κακό.

Είμαστε με τον Batman!
Ο μαρξισμός, η αριστερά και γενικότερα οι ιδεολογίες εκείνες που στηρίζονται στον φθόνο δημιουργούν συγκινησιακή ταύτιση με τους ταπεινούς και τους καταφρονεμένους, με τους “ωραίους τρελούς”. Με αυτούς που έκαναν εγκλήματα αλλά υπάρχουν μόνο τα αίτια στα οπία μπορεί κανείς να στηρχθεί και όχι στην ειδεχθή πράξη αυτή καθ’ εαυτή. Για όλους αυτούς τους λόγους, προτιμήστε κάτι απλό. Να ταχθείτε στο πλευρό του Μπάτμαν.