Έφτασε λοιπόν η εποχή νέας ξεκάθαρης παραβίασης εδάφους του κράτους φάρσα, ονόματι Κυπριακή Δημοκρατία.
Via Ευστάθιος Δαφνομήλης

Γιατί κράτος φάρσα;
Διότι είναι ένα κράτος που συνεστήθη με την αμοιβαία και ομότιμη συμμετοχή δυο (συν μια η Μεγ. Βρετανία), εγγυητριών δυνάμεων οι οποίες είναι αντίπαλες και εχθρευόμενες. Η φάρσα δεν είναι αυτή. Η φάρσα είναι πως ενώ αυτό το κράτος εδρεύει σε ένα εξ αρχαιοτάτων χρόνων ελληνικό έδαφος, κι ενώ η δεύτερη εγγυήτρια δύναμη, η Τουρκία, καταλαμβάνει παράνομα το έδαφος του και ευθύνεται για στρατιωτικά εγκλήματα κατά των Κυπρίων, το κράτος αυτό συνεχίζει έως σήμερα να απεμπολεί την εθνοτική, θρησκευτική, ιστορική, στρατιωτική, και θεσμική συγγένειά του με την Ελλάδα, και να επιτρέπει να ακούγονται φωνές μέχρι και για “Κυπριακό Έθνος”

Επιπροσθέτως, εδώ και δεκαετίες αυτοπροβάλλεται ως αυτοτελής ανεξάρτητη οντότητα που έχει “επιτύχει” την χειραφέτηση της από την Ελλάδα, τελευταίως δε θεώρησε μεγάλη νίκη την προσάρτησή του στην Ευρωσοβιετία, ως εχέγγυο προστασίας και ασφάλειας.

Η ΕΕ δεν είναι παρά μια οικονομική εταιρεία, όπου ισχυροί παίκτες δημιούργησαν μια εσωτερική αγορά ώστε να προωθούν τα συμφέροντα και τα προϊόντα τους, χωρίς παράλληλα να προτίθενται να υποσκελίσουν τα συμφέροντά τους ακόμα και όταν αυτά αφορουν τρίτα κράτη, υπέρ των μικρών και αδύναμων εταίρων τους όπως η Κύπρος.

Έχουμε λοιπόν την Κύπρο, η οποία σε βαθος χρόνου πέραν από κάποια αντιαρματικά, αντιαεροπορικά, πυροβολικό, ελάχιστα άρματα και έναν μικρό σε αριθμούς τακτικό στρατό, δεν έχει να αντιπαρατάξει τίποτα σε στρατηγικά μέσα, είναι δε χαρακτηριστικό πως είναι κράτος-νήσος και δεν έχει πολεμικό ναυτικό, αλλά ούτε αεροπορία.

Αυτό λοιπόν το κράτος με την σχεδόν μηδενική (έναντι του αντιπάλου δέους) στρατιωτική ισχυ, με την ανύπαρκτη πολιτική δημιουργίας στρατιωτικής συμμαχίας με ισχυρά κράτη, και την ψύχρανση των σχέσεων με την Μητέρα Ελλάδα, πλέον βρίσκεται προ του συντελεσμένου γεγονότος παραβίασης του εδάφους του και των συμφερόντων του.

Defacto λοιπόν όλα τα δήθεν στρατηγικά ερείσματα που έχει δημιουργήσει τα τελευταία 45 χρόνια, καταρρίπτονται εσχάτως, με την είσοδο του Yavuz στο οικόπεδο 7 της Κυπριακής ΑΟΖ και την διάτρηση του πυθμένα (εδάφους) της, αλλά και την επιδεικτική ανικανότητα αυτού του κράτους να αντιδράσει με κάποιον τρόπο που θα απέτρεπε δραστικά αυτή την εισβολή και παραβίαση.

Ο Ελέφαντας

Ερχόμαστε λοιπόν στην άβολη στιγμή που η μεν “χειραφετημένη” Κυπριακή Δημοκρατία έρχεται αντιμέτωπη με τον προαιώνιο μπαμπούλα και αντίπαλό της, και παράλληλα η μέχρι τώρα πορεία και πολιτική της ως κράτος, κάνει δύσκολο έως αδύνατο ένα ανοικτό αίτημα προς το Ελληνικό Κράτος να συμπαρασταθεί στρατιωτικά και να υπερασπίσει τα συμφέροντά της.
Για το δε Ελληνικό κράτος θα ήταν εξαιρετικά άβολο ένα τέτοιο αίτημα, καθώς θα το φέρει προ των ευθυνών του ή προ της αμήχανης κατάστασης να αρνηθεί ανοικτά πλέον κάθε στρατιωτική βοήθεια και όχι εμμέσως.

Ένα επίσημο κρατικό “κείται μακράν” θα είναι η ξεκάθαρη παραδοχή, πως ο ενδεχόμενος ελληνοτουρκικός πόλεμος για χάρη της Κύπρου, που κάποτε θεωρείτο αμφίρροπος και κατά πολλούς υπέρ μας, πλέον φαίνεται απέλπιδος.
Ένα επίσημο κρατικό “κείται μακράν” θα είναι η ξεκάθαρη παραδοχή της ήττας ολόκληρου του μεταπολιτευτικού, πολιτικού οικοδομήματος, έναντι της πολιτικής ηγεσίας των απέναντι, που σε κλίμακα μεσοπρόθεσμου προγραμματισμού πέτυχαν στρατιωτικά, οικονομικά, και εν γένει σε κάθε επίπεδο και τομέα να υπερισχύσουν.