Αρχική Αρθρογραφία Το χρέος προς την πατρίδα

Το χρέος προς την πατρίδα

0
307

Τέτοια περίοδο κάθε χρόνο, για όσους είχαν την τιμή να υπηρετήσουν την πατρίδα στα σύνορα, έρχονται στο μυαλό τους οι νύχτες που νεαροί τότε, μακριά από τις οικογένειές τους, φυλούσαν τις εσχατιές της πατρίδας τους.

Τότε που οι κάπες, τα κασκόλ και οι σταφίδες που τους μοίραζαν στις σκοπιές λόγω ψύχους, μπορούσαν να ζεστάνουν μόνο τα κρύα σώματά τους. Όλα αυτά και η προσπάθεια παρηγοριάς των αξιωματικών οι οποίοι εύχονταν «και του χρόνου σπίτια σας», δεν μπορούσαν να ζεστάνουν τις ψυχές που παρέμεναν παγωμένες με τη σκέψη ότι ενώ αυτοί βρίσκονταν στα σύνορα με όποιον φόβο ή κίνδυνο υπάρχει, μακριά απ’ τα αγαπημένα τους πρόσωπα, με την θερμοκρασία να απέχει αρκετά από το 0 και το χιόνι να φτάνει στον λαιμό, κάποιοι υπηρετούσαν κοντά στα σπίτια τους αφού είχαν χρησιμοποιήσει «βύσμα».

Κάποιοι άλλοι δεν υπηρετούσαν καθόλου, παίρνοντας ένα ψεύτικο, επονείδιστο απολυτήριο Ι5 και κάποιοι άλλοι, θεωρούσαν γελοία τα σύνορα και ζητούσαν την κατάργησή τους.  Με αυτήν τη σκέψη, η μόνο λέξη που θα μπορούσε να ζεστάνει την ψυχή τους ήταν το «χρέος». Μια μικρή λέξη που όλοι δέχονται αλλά λίγοι αποδέχονται.

Για αρκετούς, αυτά που αναφέρει το παρόν άρθρο, είναι άγνωστα.

Για κάποιους άλλους, όποιος σκέφτεται τέτοια πράγματα, σαν αυτά του άρθρου, μάλλον ζει σε άλλη εποχή.

Όλα αυτά δεν ταιριάζουν με το κλίμα της επίπλαστης ευμάρειας, ούτε με την εθνομηδενιστική λαίλαπα που έχει σαρώσει τη χώρα μας εδώ και αρκετά χρόνια και σίγουρα δεν ταιριάζουν με τις εθελόδουλες πολιτικές που ακολουθούνται.

Γι‘ αυτό και οι χαρακτηρισμοί προς αυτόν που αισθάνεται το χρέος προς την πατρίδα, περισσεύουν.

Αυτός όμως, με τους συγκεκριμένους χαρακτηρισμούς μειδιά.

Μειδιά για την εσωτερική νίκη που νοιώθει.

Εσωτερική νίκη που προϋποθέτει την υπέρβαση αρκετών πραγμάτων, η οποία όσο δύσκολη και αν είναι, τόσο εύκολη γίνεται αν στην καρδιά σου φυτρώσει η αγάπη για την πατρίδα.

Τότε, ο ταπεινός, φοβισμένος φανταράκος που οικτίρει την τύχη του και τον πατέρα του που δεν βρήκε κάποιο «βύσμα» για να αποφύγει να υπηρετήσει στα σύνορα, γίνεται ο βιγλάτορας που ορμώμενος από τον όρκο των εφήβων στην αρχαία Αθήνα σκέφτεται μέσα του την προσταγή «και ιερά τα πάτρια τιμήσω» και είναι έτοιμος αν χρειαστεί να συνεχίσει την μακρά αντιστασιακή παράδοση του ελληνισμού με σκοπό την παρακαταθήκη των νεαρών σπαρτιατών «άμμες δε γ’ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες» (εμείς θα γίνουμε πολύ καλύτεροί σας).

Η σκέψη μας λοιπόν αυτές τις μέρες είναι και σ’ εκείνα τα παιδιά που υπηρετούν στα σύνορα και αντιλαμβάνονται το χρέος και την τιμή.

Να προστατέψει ο Θεός την Ελλάδα μας και να δώσει φώτιση στους πολιτικούς μας για να πάρουν σωστές αποφάσεις.

Καλή χρονιά!