Αρχική Αρθρογραφία Άγιος Βασίλειος ο Μέγας Διδάσκαλος της Εκκλησίας

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας Διδάσκαλος της Εκκλησίας

0
276

Φαίδων Χριστοδουλάκης*

Αδέλφια είναι παράξενη η αίσθηση του χρόνου.

Το μόνιμο αίσθημα του κενού, η στιγμή που φεύγει αμετάκλητα, η αδυσώπητη φθορά, η επιβεβαίωση του “τα πάντα ρει”.

Μελαγχολική η Πρωτοχρονιά γεμάτη συχνά απολογισμούς που δεν μπορεί κανείς να αποφύγει όσο κι αν το παλεύει.

Φέτος όμως προτείνω να μην αναλωθούμε σε άκαρπες ενδοσκοπήσεις κι  αυτοεγκλωβισμούς στο χθές.

Ας αποκτήσουμε “εσχατολογικό κριτήριο”. Αυτό σημαίνει να δούμε το χρόνο ως ΕΥΚΑΙΡΙΑ σωτηρίας. Της προσωπικής μας σωτηρίας δηλ. της ακεραιότητας μας ως πρόσωπα, της απαρχής της δικής μας προσφοράς σε μιαν εποχή όπου χέρια και ψυχές απλώνονται γύρω μας ικετευτικά και κάποτε σιωπηρά. Τελικά της συλλογικής μας λύτρωσης ως Έθνος που είναι συνάμα και το ανεξίτηλο ίχνος που θα αφήσουμε στην ιστορία. Είναι ώρα για αγώνα, για μάχη όχι για μελαγχολίες. Ώρα για αναδιοργάνωση κι όχι για ομφαλοσκοπήσεις.

Ώρα για ενότητα των διάσπαρτων δυνάμεων μας για το καλό της πατρίδας που κλυδωνίζεται μέσα στα θολά κύμματα της παγκοσμιοποίησης.

Ώρα και δόσιμο και προσφορά στον πολύπαθο λαό μας λόγω κι έργω, όχι για αμπελοφιλοσοφίες κυνικές κι αποδόσεις ευθυνών. Θα ρθει η ώρα και για αυτές, όμως τώρα είναι καιρός για συνέπεια λόγων και βίου. Είναι καιρός να “βγεί το σπαθί απ το θηκάρι”.

Ας είναι για μας παράδειγμα φωτεινό ζωής και πράξης, το κατεξοχήν πρόσωπο της προσφοράς, ο Άγιος Βασίλειος των παιδικών μας χρόνων. Όχι ο εύσωμος και μυθικός Σάντα Κλάους των βιτρινών, αλλά το αληθινό ιστορικό πρόσωπο της Πίστης μας, ο ασκητικός και κοινωνικός εργάτης-Επίσκοπος, ο Μέγας Διδάσκαλος της Εκκλησίας, ο σκαπανέας των Ελληνικών θησαυρών του λόγου, ο άνθρωπος του Θεού.

Αυτός που “υπάρχει” και πρεσβεύει υπέρ των αγωνιζόμενων Ορθοδόξων. Υπέρ του πιστού Ελληνισμού που τον υπεραγαπά και τιμά την ασκητική μορφή του κατεξοχήν αγαπητού Ελληνορθόδοξου Αγίου ο οποίος ξεκινάει απ την Ελληνική Μικρασία να φτάσει εδώ “στα μέρη τα ελληνικά που ναι φτωχός ο κόσμος” όπως έγραφε ο μακαριστός Φώτης Κόντογλου. Φτωχός κι απαράκλητος όχι μόνο υλικά αλλά κυρίως και πρωτίστως ηθικά και πνευματικά ο λαός μας σήμερα. Οπότε περιμένει τα δώρα του Αγίου με λαχτάρα όσο ποτέ.

Κι αυτά είναι αγάπη του Χριστού, η αλήθεια του Ευαγγελίου, η δικαιοσύνη των Αγίων, η ελπίδα μιας αληθινής ζωής πέρα από τη φθορά και το θάνατο, η ζωντανή παιδεία του δικού μας Ελληνορθόδοξου τρόπου. Όλα αυτά τα στοιχεία που θα αποτελέσουν την ρίζα και το θεμέλιο της Εθνικής αναγέννησης που ποθούμε κι ονειρευόμαστε.

Άλλη μία χρονιά έρχεται κι ας σκεφτούμε πως ο χρόνος δεν είναι φυλακή ψυχών και σωμάτων, αλλά δώρο, ίσως το πολυτιμότερο όλων.

“Ιδού καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού ημέρα σωτηρίας…”

Καλή κι ευλογημένη χρονιά αδέλφια!!

*Ο Φαίδων Χριστοδουλάκης [Fedon-Panos Christodoulakis] γεννήθηκε στον Άγιο Δημήτριο (γνωστός και ως Μπραχάμι) τον Μάϊο του 1976 από πολύτεκνη οικογένεια. Υιός του Δημήτρη Χριστοδουλάκη και της Καίτης Κουρμούζη, με καταγωγή από τα Χανιά και το Αιτωλικό Αιτωλοακαρνανίας.

Απόφοιτος του 2ου Γενικού Λυκείου Αγίου Δημητρίου το έτος 1994. Ακολούθησε σπουδές στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1996 έως το 2001. Ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση ως φοιτητής στον πατριωτικό χώρο.

Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην ίδια σχολή μέχρι το 2007 οπότε και έγινε κάτοχος του μεταπτυχιακού τίτλου.

Πρόεδρος του συλλόγου μεταπτυχιακών φοιτητών Θεολογικής Σχολής Αθηνών, προώθησε αρκετά ζητήματα κατοχύρωσης επαγγελματικών δικαιωμάτων των συναδέλφων του.

Παράλληλα διετέλεσε πρόεδρος Θεολογικών συνεδρίων σε όλη την Ελλάδα και εργάσθηκε ως συντάκτης στο περιοδικό «Εκκλησία & Διπλωματία» και στον ιστοχώρο «RnN».

Εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα και αρθρογραφεί σε διάφορα διαδικτυακά μέσα.

Φαίδων Χριστοδουλάκης
MA Θεολογίας