«Μαμά, ήμουν αλήθεια ένα παιδί κατ’ ευχήν;» – ίσως να μην ξεχάσω ποτέ αυτή τη στιγμή στη ζωή μου. Η μεγαλύτερή μας κόρη, δώδεκα ετών τότε, ρώτησε στο μεσημεριανό γεύμα σχετικά με το αν ήταν θεμιτή, αν ήταν προγραμματισμένη. Σχετικά με το αν χαιρόμαστε όταν την περιμέναμε, για τη στάση μας μέχρι να γεννηθεί, η οποία θα έπρεπε να είναι θετική – στο τέλος-τέλος την αφορά αυτό. Ήμουν κάτι που θέλατε; Τα τρία υπόλοιπα παιδιά μας σταμάτησαν αυτομάτως να τρώνε και έστησαν αφτί ανυπόμονα ν’ ακούσουν.

Το να είσαι επιθυμητός. Τα παιδιά έχουν μία απλουστευμένη αντίληψη. Είναι λίγο πριν τα Χριστούγεννα και έχουν γράψει τις επιθυμίες τους ήδη εδώ και καιρό. Επιθυμίες – Ξεδιπλώματα – Χαρές. Για τα παιδιά μία λογική αλληλουχία. Ήθελε τόσο πολύ να έχει υπάρξει επιθυμητή, ακριβώς όπως η φίλη της, που μια μέρα πριν κόμπαζε γι’ αυτό.

Πρέπει να επιθυμεί κανείς ένα παιδί από πριν, για να το αγαπάει στη συνέχεια; Είναι μόνο τα επιθυμητά παιδιά που αξίζουν να ζουν; Τι γίνεται με τα απρογραμμάτιστα, τα ανεπιθύμητα, τα ατελή;

Το να μπορείς να υπάρχεις όπως είσαι

Παραμονή Χριστουγέννων και θα ξημερώσει μια νέα μέρα, όπου θα γιορτάσουμε τη γέννηση ενός παιδιού, το οποίο κάποτε σαφώς απρόσμενα έκανε την άφιξή του. Είναι βέβαιο ότι η Μαρία δεν το επιθυμούσε. Και ειδικά όχι υπό αυτές τις συνθήκες. Πατέρας άγνωστος, μητέρα ανήλικη. Και την ημέρα του τοκετού, όχι στην αίθουσα τοκετών μίας ιδιωτικής κλινικής, αλλά με το γαϊδούρι στο δρόμο και με κατάλυμα έναν στάβλο.

Πρέπει να μιλάμε για τύχη, που τότε η Μαρία δεν συμβουλεύτηκε την συμβουλευτική επιπλοκών εγκυμοσύνης PRO FAMILIA. Ποιος ξέρει, αν ο Ιησούς θα επιβίωνε. Ευτυχώς, που ο Ιωσήφ δεν έκατσε τότε να υπολογίσει τα εκάστοτε επιδόματα και αποφάσισε παρ’ όλα αυτά να μεγαλώσει αυτό το παιδί σα να ήταν δικό του.

Το να είσαι επιθυμητός και αποδεκτός. Το να μπορείς να είσαι, όπως είσαι. Τα πράγματα που νοσταλγούμε δεν υπάρχουν σε κανένα από τα πακέτα των δώρων, δεν αγοράζονται με κανένα χρηματικό ποσό και σίγουρα δεν προγραμματίζονται. Πρόκειται για ελλείψεις, πέρα από τις δυνάμεις μας. Ευτυχής, όποιος έχει μια οικογένεια, στην οποία είναι ευπρόσδεκτος. Χωρίς απαιτήσεις, χωρίς ανταλλάγματα. Χωρίς τεκμήρια ποιότητος. Ερχόμαστε γυμνοί και με άδεια χέρια σ’ αυτόν τον κόσμο. Είναι ένα θαύμα, το πώς επιβιώνουμε σε έναν ολοένα και πιο υλιστικό κόσμο στην πλειονότητά του.

2.000 χρόνια μετά τη Βηθλεέμ ο αριθμός των επιθυμητών τέκνων αυξάνεται καθημερινά. Χάρις στην ιατρική της αναπαραγωγής, η επιθυμία για ένα παιδί δεν είναι πια μία ευχή ούτε ένα ζήτημα του πεπρωμένου μας, αλλά ένα προγραμματισμένο γεγονός. Παγκοσμίως ανθεί μία ολόκληρη αγορά για την απόκτηση του τέλειου παιδιού. Δωρεές ωραρίων από νεαρές έξυπνες κυρίες, παρένθετες μητέρες από τις ΗΠΑ, τις Ινδίες ή την Ταϊλάνδη. Συλλογή σπέρματος από κατόχους του Νόμπελ.

Παγκόσμιο εμπόριο ανθρώπων

Το σωστό χρώμα δέρματος, η σωστή προέλευση ή μήπως και τα δύο; Οι αποτυχημένες προσπάθειες περιορίζονται. Όποιος έχει αρκετό χρήμα για να επενδύσει σε μεμονωμένα κομμάτια και στην παραγωγή, θα λάβει και θα ξεπακετάρει ένα τέλειο δώρο. Με κυνισμό θα μπορούσε κανείς να σχολιάσει, ότι αυτό έχει πάντοτε μία δόση Χριστουγέννων: Επιθυμία – παραγγελία – πληρωμή – παράδοση. Απλά, χωρίς το AMAZON. Τα παιδιά αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα στην παγκόσμια αγορά ανθρώπων. Παιδιά κατ’ ευχήν; Με κάποιον τρόπο η φράση βουΐζει στ’ αυτιά του καθενός.

Τα Χριστούγεννα η «Αγία Οικογένεια» είναι πανταχού παρούσα σε κάθε φάτνη στα πολυκαταστήματα, προκαλώντας φρίκη στο κίνημα της σημαίας με το ουράνιο τόξο. Πατέρας-Μητέρα-Παιδί στην ουρά. Το υποτίθεται σεξιστικό-πατριαρχικό οικογενειακό στερεότυπο είναι την παραμονή ο αδιαμφισβήτητος κοινωνικός κυρίαρχος. Είναι το αρχέτυπο της οικογενείας. Ο φυσικός αντίλογος σε αυτά, που οι ελίτ προτείνουν ως νέα νομική ορολογία για την καταγωγή, όπου η οικογένεια αποτελεί απλά «νομικό όρο», αδιακρίτως του «ποιος» ή του «πόσοι».

Ένας άνδρας και μία γυναίκα βρίσκονται μαζί και αποκτούν ένα παιδί. Αυτό είναι πλέον αντιδραστικό! Δε χρειάζονται κανένα κράτος, καμία άδεια, καμία οδηγία, κανέναν δικηγόρο και κανένα σύνταγμα. Μια προσβολή για όλους εκείνους που αισθάνονται αποστροφή γι’ αυτό το σπιτικό ειδύλλιο. Οι σοσιαλιστές της SPD στη Γερμανία κοπιάζουν αυτή τη στιγμή, λίγο πριν από την τελική διάλυσή τους χάρις στην πολιτική τους περιττότητα, για να επιβάλουν γρήγορα τα δικαιώματα των παιδιών στον Σύνταγμα προκειμένου να επιτύχουν τελικά μια συνταγματική σφήνα σε αυτή την «Αγία Οικογένεια». Αν δεν υπάρχει τίποτα άλλο που πρέπει να κερδηθεί, τότε τουλάχιστον η πολυσυζητημένη «κυριαρχία πάνω από τα παιδικά κρεβάτια» για το «κράτος πατερούλη».

Προγραμματιζόμενο σαν αντικείμενο

Έχει κάτι το τρομακτικό η ενέργεια με την οποία αυτή τη στιγμή ο πέλεκυς κτυπάει τις ρίζες της οικογένειας και του να είσαι άνθρωπος. Ο άνθρωπος προγραμματίζεται σαν αντικείμενο, συναρμολογείται και πωλείται. Όποιος δεν είναι τέλειος, μπορεί κατά τόπους παγκοσμίως μέχρι και τη γέννησή του να θανατωθεί. Όποιος θεωρείται άχρηστος, σ’ αυτόν προσφέρουμε «την ελευθερία να πεθάνει», αλλά πρώτα, αφού δωρηθούν τα όργανά του οικειοθελώς, ώστε να είναι χρήσιμος τουλάχιστον για κάποιον άλλον.

Το να είσαι θεμιτός. Το να είσαι αποδεκτός. Το να μπορείς να είσαι, όπως είσαι. Η βαθιά νοσταλγία για το να είσαι αγαπητός, να έχεις μια οικογένεια, μια πατρίδα, συγκεντρώνεται τα Χριστούγεννα και γίνεται ορατή και αισθητή. Τα Χριστούγεννα γυρνάμε στα σπίτια μας. Είναι ένας άγραφος νόμος και όχι σπάνια η εκκίνηση για εκνευριστικές ημέρες, οικογενειακά δράματα και χάος. Και παρ’ όλ’ αυτά το κάνουμε – κάθε χρόνο ξανά. Την ελπίδα του να είσαι επιθυμητός, αναμενόμενος, την κρατάμε όλοι μας.

Ήμουν άραγε ένα παιδί κατ’ ευχήν, ρώτησε λοιπόν το παιδί. Όχι, είπα. Δεν επιθυμούσαμε κανένα από εσάς από πριν. Αλλά χαρήκαμε για το καθένα από εσάς, όταν ήρθε στον κόσμο. Και ίσως αυτό έχει σήμερα μεγαλύτερη αξία. Καλά Χριστούγεννα!

Μπίργκιτ Κέλε
JUNGE FREIHEIT


Μπίργκιτ Κέλε
Μπίργκιτ Κέλε

Η Μπίργκιτ Κέλε γεννήθηκε το 1975 στο Χέλταου της Ρουμανίας και ανήκει στη γερμανική μειονότητα της χώρας. Εγκαταστάθηκε στη Γερμανία το 1984 και σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ. Το 2005 ήταν από τους ιδρυτές της μηνιαίας χριστιανικής εφημερίδας VERS1 και διετέλεσε αρχισυντάκτριά της μέχρι το 2007. Είναι αρθρογράφος στο ιστολόγιο THE EUROPEAN και άρθρα της έχουν φιλοξενηθεί στην εφημερίδα DIE WELT, στο περιοδικό FOCUS και στη JUNGE FREIHEIT. Από το 2011 έχει φιλοξενηθεί σε αρκετές τηλεοπτικές εκπομπές. Η Κέλε είναι πρόεδρος του συλλόγου «FRAU 2000plus». Από τον Οκτώβριο του 2010 είναι μέλος του Δ.Σ. της οργάνωσης NEW WOMEN FOR EUROPE, που αποτελείται από 28 μικρές οργανώσεις γυναικών από 13 κράτη-μέλη της Ε.Ε. με συνολικά 1100 μέλη. Είναι επίσης μέλος του κόμματος των Χριστιανοδημοκρατών (CDU). Είναι παντρεμένη με τον εκδότη και συγγραφέα Κλάους Κέλε και έχουν τέσσερα παιδιά.