Γράφει ο Δημήτρης Ζιαμπάρας
Αλήθεια, τι θα άλλαζε στην ζωή μας, αν σήμερα το πρωί ξυπνούσαμε και μαθαίναμε πως πρωθυπουργός μας είναι ο Ερντογάν; Θα μας εμπόδιζε να πάμε στην δουλειά μας; Δεν θα μπορούσαμε να μπούμε στο FB; Να διαβάσουμε τις ιστοσελίδες που θέλουμε; Να δούμε τα αγαπημένα κανάλια μας στην τηλεόραση; Να νοικιάσουμε τα διαμερίσματά μας στην Airbnb; Να επιλέξουμε τον σεξουαλικό προσανατολισμό μας για σήμερα; Όλα αυτά θα μας άφηνε ο Ταγίπ να τα κάνουμε, γιατί απλούστατα και οι Τούρκοι τα κάνουν. Οι ατομικές μας ελευθερίες δεν θα επηρεαζόντουσαν τουλάχιστον σε βαθμό άξιο λόγου. Η συλλογική μας ελευθερία θα ήταν αυτή που θα επηρεάζονταν και αυτή είναι σπουδαιότερη από τις ατομικές μας ελευθερίες. Δηλαδή αυτό που λέμε πατρίδα και που γίνεται αισθητή στους περισσότερους ως μια αίσθηση συνέχειας, σε λιγότερους ως μια αίσθηση αθανασίας και σε κάποιους ελάχιστους ως αίσθηση αποστολής.

Σήμερα ζούμε σε ένα διαμέρισμα μην γνωρίζοντας τι κάνει ο διπλανός μας, έχοντας διαρρήξει σε μεγάλο βαθμό τους δεσμούς με τον τόπο και τους ανθρώπους. Έχουμε εξατομικευθεί σε βαθμό μη συμβατό με την ανθρώπινη φύση (φαίνεται από την γεωμετρική αύξηση των ψυχικών νοσημάτων) και είναι δύσκολο να κατανοήσουμε την αξία της συλλογικής ελευθερίας. Θα υποψιαστούμε μόνο το μέγεθος αυτής της αξίας, αν σκεφτούμε πως κάποιοι παππούδες μας θυσίασαν, όχι τις ατομικές τους ελευθερίες γι’ αυτήν, αλλά την ίδια τους την ζωή. Η ελευθερία της πατρίδας είναι το πιο σπουδαίο αγαθό και δεν είναι δυνατόν να θεωρείται ούτε δεδομένη, ούτε δωρεάν. Ούτε γεύμα δεν υπάρχει δωρεάν, πολλώ δε μάλλον το σπουδαιότερο από όλα τα αγαθά. Μην ψάχνετε για ορισμό της έννοιας της πατρίδας, τα πιο σπουδαία πράγματα στην ζωή δεν ορίζονται, όπως η αγάπη, η φιλία κοκ. Λάμπει μέσα μου εκείνο που αγνοώ, μα ωστόσο λάμπει, έλεγε ο Ελύτης.

Όλοι οι στρατιωτικοί συμφωνούν πως απαιτούνται μεγάλες επενδύσεις για την ασφάλεια της χώρας. Ωστόσο, δεν τα ξοδεύουμε για να κάνουμε πόλεμο, αλλά για να τον αποφύγουμε. Αφήστε τον κάθε Φίλη να μιλάει για τα ανταλλακτικά ασθενοφόρων που είναι πιο απαραίτητα· όλοι κάποτε πεθαίνουμε, δεν έχει σημασία αν πεθάνουμε λίγο νωρίτερα, αν δεν φτάσει στην ώρα του το ασθενοφόρο. Ούτε ενοχλεί τον κάθε άπατρη, η τυχόν εχθρότητα για τις άλλες χώρες, αλλά η αγάπη για την δική μας. Η αναφορά στην έννοια της «πατρίδας», του υπενθυμίζει την κενότητα μέσα του (και ως γνωστόν, οι σημαίες δεν κυματίζουν στο κενό), γιατί αυτό είναι η πατρίδα: το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο κομμάτι αυτού που είμαστε.

Η δύναμη μας δευτερευόντως εξαρτάται από το μέγεθος του αμυντικού προϋπολογισμού, πρωτευόντως εξαρτάται από το μέγεθος της καρδιάς μας και της ευγνωμοσύνης σε όσους θυσιάστηκαν.