Γράφει ο Ανδρέας Γεωργίου*
Έχει κανείς ποτέ αναρωτηθεί γιατί εμείς οι Έλληνες εορτάζουμε την κήρυξη ενός πολέμου και όχι το τέλος του;
Γιατί άραγε εορτάζουμε με τόση θέρμη ένα γεγονός που σε άλλους λαούς θα προκαλούσε φόβο, τρόμο και πάσης φύσεως αρνητικό συναίσθημα ενώ στον δικό μας λαό προκάλεσε εθνικό εγερτήριο, ενθουσιασμό και ανάταση;

Η απάντηση ευρίσκεται αποτυπωμένη στην ιστορία μας, την οποία καλόν είναι να μην την ξεχνάμε, μιας που έχει την τάση να επαναλαμβάνεται…
Ο Έλλην της εποχής είχε βιώσει μόλις κάτι λιγότερο από δύο δεκαετίες ειρήνης. Οι μνήμες του Α’ Π.Π αλλά και αυτές των Βαλκανικών Πολέμων που ελευθέρωσαν πανάρχαιους ελληνικούς πληθυσμούς και διπλασίασαν την χώρα, ήταν ακόμη νωπές. Δεν υπήρχε τίποτε το ενοχοποιητικό στην γνώση και την σχέση του Έλληνα (και ενίοτε και της Ελληνίδος) με τα τιμημένα όπλα, εργαλεία στην ουσία, που δρώντας ως οι κύριοι πολλαπλασιαστές ισχύος έδωσαν την νίκη σε έναν λαό που πάλευε να βρει την θέση του μέσα σε μία κοχλάζουσα κατάσταση διαφόρων αντικρουομένων εθνικών επαναστάσεων και συνειδήσεων.

Άρνηση με βάση
Το ΟΧΙ λοιπόν που ο Εθνικός Κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς εκστόμισε εκείνο το βράδυ στην Κηφισιά, δεν ήταν μόνο προϊόν αμιγούς Εθνικής συνειδήσεως και γνήσιου πατριωτισμού. Δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα μιας στιγμιαίας σκέψεως και προϊόν συναισθηματικής φορτίσεως. Ήταν μία γνήσια άρνηση ενός ανθρώπου που δεν θα δεχόταν ποτέ να θυσιάσει την ανεξαρτησία του λαού του γιατί ων ο ίδιος κυβερνήτης ήξερε με τι υλικό είχε να κάνει. Ήξερε πως οι γενιές που ήταν στρατευμένες ή που θα καλούνταν υπό τα όπλα ήταν οι γενιές αυτές στις οποίες λέξεις όπως «Μάνλιχερ», «Μάουζερ», «Γκρα», «Κινητό Ουραίο», και τόσες άλλες τεχνικές και μη έννοιες, δεν τους ήταν καθόλου ξένες.
Γνώριζε πως ο Έλληνας διατηρούσε αμιγώς τις πολεμικές του αρετές, ήταν εξοικειωμένος με τον οπλισμό και την ευθύνη που η χρήση αυτού συνεπάγεται, ήταν κοινωνός των πολλαπλών προσπαθειών του πανίσχυρου Μανιαδάκη να αφοπλίσει πλείστες όσες ομάδες πολιτών σε αγροτικές και ημιαστικές περιοχές αλλά που τελικά δεν το κατάφερε ποτέ δια της ευθείας οδού αλλά μόνον μερικώς και αυτό με την έκκληση είς το εθνικόν συναίσθημα προς ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων…

Το όπλο εργαλείο ελευθερίας
Ο Έλληνας θεωρούσε το όπλο τιμή, υπερηφάνεια και εργαλείο ελευθερίας το τιμούσε και το σεβόταν, περνώντας την νοοτροπία αυτή και στις επόμενες γενιές. Η σιχαμένη πολιτική ορθότητα δεν είχε ακόμη εφευρεθεί κι έτσι δεν είχε κατορθώσει να επιμολύνει τις ψυχές και τα μυαλά των ανθρώπων μετατρέποντάς τους από μιμητές ηρώων σε οντότητες πλήρους εκθήλυνσης (με την αρνητική έννοια της λέξεως) φοβούμενες το όποιο αντικείμενο απαιτούσε ευθύνη και γνώση για τον χειρισμό του.

Είναι αλήθεια πως η διαχρονική σχέση του Έλληνα με τον αγώνα για την ελευθερία του και αυτοδιάθεσή του, ήταν πάντοτε κάτι που τον διέκρινε από τους υπόλοιπους λαούς. Είναι απορίας άξιον πως κάτι τέτοιο δεν κατόρθωσε ποτέ να περάσει στα γραπτά νομικά κείμενα του νεοσύστατου κράτους μετά την επανάσταση και αν πέρασε οι μετέπειτα κυβερνώντες φρόντισαν, για τους δικούς τους λόγους όπως θα έχουμε διαπιστώσει, να το διαγράψουν σταδιακά…

Η Άμυνα μας αφορά!
Ζούμε σε μία εποχή που τα ανωτέρω φαντάζουν ως τουλάχιστον ρομαντικά. Ζούμε σε μία περίοδο που οι γνήσιοι μαχητές έχουν αντικατασταθεί με πληκτρολογιομάχους και εραστές του ψεύδους και της υπερβολής. Ζούμε σε μία εποχή που ο σύγχρονος Έλλην, κατά πως φαίνεται, πιστεύει πως η Άμυνα και ο Πόλεμος είναι έννοιες που δεν τον αφορούν. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που πιστεύει πως το κράτος έχει λεφτά και τα μοιράζει κατά το δοκούν, είναι το ίδιο άτομο που πιστεύει πως όλοι του χρωστάνε ενώ αυτός δεν οφείλει τίποτε ούτε καν στον εαυτό του… Είναι δυστυχώς ο ίδιος άνθρωπος που έχοντας μηδενική γνώση του σύγχρονου γεωπολιτικού περιβάλλοντος πιστεύει ακράδαντα πως «οι πόλεμοι γίνονται με κουμπιά» και «δεν υπάρχει λόγος να ασχολούμαστε αφού όλα είναι αυτόματα και προαποφασισμένα»…

Το ποσοστό των ανωτέρω είναι ανησυχητικώς αυξανόμενο και ο λόγος είναι απλός.
Έχουμε απωλέσει τις αξίες που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Έχουμε χάσει την επαφή μας με τις πολεμικές αρετές του Γένους, έχουμε χαρίσει την άμυνα και την ασφάλειά μας σε απρόσωπους φορείς, έχουμε πετάξει από πάνω την ευθύνη για την ζωή μας, την οικογένειά μας και κατ’ επέκταση την Πατρίδα μας την ίδια.

Κράτος νταντά
Χρόνια αριστερόστροφης και σοσιαλίζουσας νοοτροπίας έχουν μολύνει τις αντιλήψεις μας μπολιάζοντάς μας με την έννοια του «κράτους νταντά». Δεν υπάρχει όμως αυτό… το κράτος οφείλουμε να είμαστε εμείς. Το άθροισμα των ευθυνών μας οφείλει να είναι η πολιτική μας θέση και το άθροισμα των υποχρεώσεών μας απέναντί στην οικογένειά μας, στο Γένος και την Πατρίδα οφείλει να είναι ο οδηγός μας. Η ιστορικές μας μνήμες οφείλουν να μένουν άσβεστος οδηγός για το μέλλον μας κι εμείς οι ίδιοι πρέπει να έχουμε μία διασταλτική άποψη για την ασφάλεια της Πατρίδος μας. Θα πρέπει να είμαστε σε θέση να διασφαλίζουμε πρωτίστως την ασφάλεια του εαυτού μας, των δικών μας, της περιουσίας μας και εφ’ όσον μπορούμε να το κάνουμε αυτό σωστά και με αξιώσεις τότε είναι σίγουρο πως η ασφάλεια της χώρας μας και της κοινωνίας μας είναι σε πολύ καλά χέρια.

Οπλοκατοχή ίσουν ατομική ευθύνη
Η πολιτική οπλοκατοχή, πάντοτε συνοδευόμενη από σωστή εκπαίδευση και γνώση των ευθυνών και των υποχρεώσεων μας είναι το μεγαλύτερο σχολείο ατομικής αλλά και ιστορικής ευθύνης για κάποιον που θέλει να λέγεται υπεύθυνος πολίτης.
Τα παραδείγματα πολλά, Ελβετία, Ισραήλ, Αμερική, Αυστρία, Ουγγαρία, Πολωνία, Τσεχία, Σλοβακία… Ας μην παριστάνουμε τους έκπληκτους με την πληθώρα πρώην κομμουνιστικών κρατών που πλέον κατέχουν τα σκήπτρα στα ποσοστά της πολιτικής οπλοκατοχής. Είναι λαοί οι οποίοι αφού αφοπλίστηκαν «επαναστατικώς» εν μία νυκτί, έχασαν σταδιακά κάθε ατομικό τους δικαίωμα, από το δικαίωμα στην περιουσία και την ατομική ιδιοκτησία έως αυτό της ελευθερίας του λόγου…Αρκετά εκατομμύρια, ας μην ξεχνάμε, έχασαν και το δικαίωμά τους στην ζωή την ίδια… και αυτό είναι μη αντιστρέψιμο… Αυτοί οι λαοί λοιπόν φρόντισαν με την αποτίναξη του κομμουνιστικού ζυγού από επάνω τους να θεσμοθετήσουν την πολιτική οπλοκατοχή σαν το πρώτο ανάχωμα απέναντι στην όποια μελλοντική αυθαιρεσία του κράτους απέναντί τους αλλά κυρίως σαν το βασικό κριτήριο του ελεύθερου από τον ανελεύθερο άνθρωπο…

Κι όμως μπορούμε
Η 28η Οκτωβρίου διδάσκει πως ένας λαός όταν είναι εκπαιδευμένος κι έχει το ηθικό του ψηλά, μπορεί να πολεμήσει αριθμητικώς ισχυρότερους αντιπάλους και να τους κατατροπώσει. Οι πρόγονοί μας έκαναν το ΟΧΙ του κυβερνήτη τους πολεμική κραυγή. Το ΑΕΡΑ αντήχησε σχεδόν μέχρι τις ακτές της Αδριατικής και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ. Η πολιτική οπλοκατοχή έχει να δώσει πάρα πολλά στο κεφάλαιο της Παλλαϊκής Άμυνας και για αυτό οι προσπάθειες θεσμοθέτησής της είναι πιο επίκαιρες και επιτακτικές από ποτέ.
Να τολμήσουμε να παραφράσουμε έναν Ιάπωνα Ναύαρχο που θρυλείται πως είχε πει την φράση: «ο λόγος που δεν μπορούμε να εισβάλλουμε στις ΗΠΑ είναι επειδή πίσω από κάθε θάμνο θα υπήρχε και ένα τυφέκιο να μας σκοπεύει» λέγοντας κι εμείς σήμερα: «Αλήθεια τι θα συνέβαινε αν σε κάθε χωριό σε κάθε νησί σε κάθε πόλη υπήρχαν πολίτες οπλίτες, εξοικειωμένοι και πιστοποιημένοι στον ασφαλή χειρισμό των όπλων; Πόσοι άραγε θα τολμούσαν να εγκληματήσουν και να επιβουλευτούν την εθνική μας κυριαρχία;»

Χρόνια Πολλά σε όλους τους Έλληνες

* Εκπρόσωπος στην Ελλάδα της Firearms United, μέλος του ΔΣ της Πανελλήνιας Ενώσεως Φίλων των Όπλων, Εκπαιδευτης ΣΚΟΕ