Η συναίνεση, η ομόνοια, όλα αυτά είναι πολύ ωραίες λέξεις. Και στο αφήγημα της πατριωτικής δεξιάς, κατέχουν ιδιαίτερη θέση, διότι αφήνουν ελπίδες για μεγάλα έργα, για μεγάλες ιδέες και άλλες όμορφες σκέψεις.

Στην στυγνή πολιτική πραγματικότητα όμως, αυτού του είδους οι λέξεις συνήθως εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Συμφέροντα που θέλουν συγκαλύψεις, συμφέροντα που θέλουν σιωπή. Να το βουλώσουμε όλοι για να… συναινέσουμε.

Εγώ δεν θέλω συναίνεση. Θα το εξηγήσω. Τα έτη που πέρασαν, τα έτη της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είχαμε ένα κεραυνοβόλο πολιτικό πόλεμο κατά της παράδοσης, κατά κάθε τι παραδοσιακού. Θεσμού, συστήματος, όπως θέλετε θέστε το.

Η νέα κυβέρνηση ήλθε και ανέτρεψε κάποια από αυτά που επέβαλε η Αριστερά. Κάποια συμβολικά και κάποια πιο ουσιαστικά. Για παράδειγμα του συμβολικού θα χρησιμοποιήσω το θέμα της Σημαίας και του ποιος θα την φέρει στα σχολεία. Για παράδειγμα του ουσιαστικού, θα χρησιμοποιήσω το ζήτημα με την υπουργική Εγκύκλιο για το ΑΜΚΑ των αλλοδαπών. Δεν είναι τα μοναδικά προφανώς. Ακόμη και το συμβολικό ζήτημα του σημαιοφόρου, στον χώρο της Παιδείας, έχει από πίσω έναν τεράστιο αριθμό ουσιαστικών ζητημάτων, όπως αυτό της κατάστασης που επικρατεί στα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα της χώρας.

Διαβάστε τη συνέχεια στο «Δίκτυο Ελλήνων Συντηρητικών»